De diagnose in de Traditionele Chinese Geneeskunde is gebaseerd op vier methoden, te weten

• het bekijken van het lichaam, bijvoorbeeld de tong (observatie)
• beluisteren van de inwendige organen (auscultatie) en de reuk (olfactie)
• het voelen van het lichaam, bijvoorbeeld de pols (palpatie)
• het stellen van vragen
  

Als voorbeeld is de inspectie van de tong een belangrijke diagnostische methode. Volgens de theorie van de Traditionele Chinese Geneeskunde zijn de meridianen en interne organen allen direct of indirect verbonden met de tong. Dat wil zeggen dat de essentie van de organen de tong voedt en dat ook pathologische veranderingen zich kunnen manifesteren op de tong.

Als leidraad bij de differentiatie van ziektebeelden ligt de betekenis van tongdiagnose als volgt. Men kan een beoordeling maken of bij de patiënt de vitale Qi voldoende of onvoldoende is, wat de locatie is van de ziekte, wat de aard is van de pathogene factoren. Tevens kan men een schatting maken van de prognose van de ziekte, et cetera. Zo is de polsconditie ook een weerslag van de conditie van de organen, waardoor het voelen van de pols tot steun kan zijn in de beoordeling van de locatie, aard en prognose van de ziekte.